พริบตา

ในคืนที่เงียบเหงา ที่ไม่มีแม้แสงไฟ อยู่บนถนนที่ยาวไกล เหม่อมองออกไปสุดสายตา สิ่งดีๆ ที่หายไป กับความหม่นหมองของดวงจันทร์ วุ่นวายสับสนมารวมกัน แต่ว่าฉันยังคงต้องเดินทาง * วันและคืนมีความต่าง จะสุขจะเศร้าอะไร แค่เพียงแค่พริบตา หากจะรอจนเช้า ** ค่ำคืนที่มืดมิดฉันเดินออกไป เหงาเข้าปกคลุมฉัน ฉันได้แต่กลัว เพราะฉันไม่มีใคร ไม่ว่าจะหันไปทางใด มองไปบนฟ้าไม่มีแม้แสงจันทร์ *** แล้วเจ้าดวงอาทิตย์แค่เพียงอึดใจ สาดแสงทองส่องให้ฉันเห็นตอนเช้า ช่างแสนสบายใจ.. ก็ปล่อยเอาความกลัวทิ้งไป แค่ให้เวลาเปลี่ยน ไม่เจอคงไม่เห็นความต่าง จากคืนมืดมิดที่ยาวนาน เปลี่ยนเป็นท้องฟ้าที่ใสสว่าง เป็นธรรมดาที่โลกต้องหมุนไป ( ซ้ำ * , ** , *** ) ||| ( 2 Times ) ( ซ้ำ ** , *** )