ผู้หญิงคนนี้ชื่อแม่

หญิงชราคนหนึ่ง แกมาตามหาลูก ด้วยรักที่พันผูก เป็นห่วงลูกที่หายหน้าไป ตัวแกกึ่งดีกึ่งบ้า เพราะว่าลูกทำเสียใจ เดินทางเข้าในเมืองใหญ่ ตามหาลูกแต่ไม่เจอ กินนอนแถวข้างทาง บางครั้งนั่งน้ำตาเอ่อ บ่อยครั้งนั่งมองเหม่อ ปากก็เพ้อลูกจ๋าอยู่ไหน จากคนกึ่งดีกึ่งบ้า ตอนนี้กึ่งดีหายไป หัวเราะเดี๋ยวก็ร้องไห้ จนคนเขาเรียกยายบ้า * คุ้ยขยะหาเศษอาหาร กินทุกวันประทังชีวา วันหนึ่งก็มีลูกหมา เดินหลงมาข้าง ๆ ต้นไม้ แกเดินไปอุ้มลูกหมา คิดว่าเป็นลูกในไส้ อุ้มอ๋อหยอกล้อเอาใจ.. ทั้งวันเฝ้าคอยดูแล ** ยายบ้าเอ๋ยยายบ้า ยังทำหน้าที่ของแม่ รักลูกจริงรักแน่ ไม่เปลี่ยนแปรจนชั่วชีวา เปิดนมให้ลูกหมาดูด เห็นแล้วสุดเวทนา ปากแกก็เรียกลูกจ๋า ลูกจ๋ากินนมแล้วนอน ( ซ้ำ * , ** ) ลูกจ๋า กินนมแล้วนอน ลูกจ๋ากินนมแล้วนอน หลับตา แม่จะกล่อม