ผู้สาวเก่า

คิดว่าดีที่ตัดสินใจ เลิกกับเจ้าในมื้อนั้น ย้อนเหตุผลคือเฮาสองคนมันบ่เข้าใจกัน แรกๆ น้องกะอยู่ได้ บ่ได้คิดอิหยัง ผ่านไปนานๆ หัวใจน้องนั้นเริ่มห่วงหา ว่าสิขอคืนดีแต่เสียทีอ้ายรับคนใหม่เข้ามา น้องเสียดายเวลาน้ำตาน้องมันกะไหลซึมๆ อ้ายกะคงสิลืม แต่ว่าน้องบ่ลืม มันฮักตื่มพุ่นใจของน้อง * ตอนคบกันน้องยอมรับว่ามันเบื่อ พอเลิกกันไปหละเหลือใจจะของ ว่าเป็นหยังน้องคือปล่อยให้อ้าย ไปเป็นของเขา ** อยากบอกฮักน้องกะเฮ็ดบ่ได้ ยามคิดฮอดอยากกอดกะได้แค่คิด อยากเว้านำสักคำแต่น้องกะบ่มีสิทธิ์ มันติดที่ว่าน้องเป็นผู้สาวเก่า อยากหอมแก้ม กะได้แค่แนมเพียงสายตา น้ำมันไหลออกตา ย้อนว่าฐานะเฮาบ่คือเก่า น้องนั่งไห้เป็นทุกข์ โตอ้ายเป็นสุขฮักกันกับเขา กับผู้สาวใหม่ ย้อนคำว่าบ่ฮัก มันคืออุปสรรคของน้อง อ้ายกะมีผู้สาวใหม่ น้องกะเป็นผู้สาวเก่า อ้ายบ่ได้ไปไส ยังอยู่ในใจน้องคือเก่า ถึงแม้เฮาสิเลิกกันไป กะบ่ได้แปลว่าเซาฮัก สุมื้อนี้น้องยังบ่ทันมีไผ ในใจนอกจากเจ้า สุมื้อนี้เจ้ามีเขา น้องนอนเหงาอยู่บักคัก เรื่องของสองเฮา กะคงสิเป็นไปได้ยาก เพราะอ้ายเซาฮักกันแล้ว ( ซ้ำ * , ** ) ( ซ้ำ * , ** ) ตั้งแต่เฮาเลิกกัน มันทรมานแทบอยู่บ่ได้ จากใจผู้สาวเก่า