//
เศษผ้าเศษแพรตัดด้วยกรรไกร แต่หัวใจ ของอ้ายตัดด้วยน้ำตา ความฮักบ่ได้เขียนด้วยดินสอ สิพอให้เอายางลบ ลบได้ อ้อมแขนบ่ได้ลืมกัน ง่ายๆ มีฮักกะต้องมีพ่ายมีเศร้า สวรรค์เพิ่นให้เฮามาส่ำนี้ บุญอ้ายบ่มีสิไปเทียบเขา มีสิทธิคิดได้แค่เพียงกอดเจ้า มีสิทธิแค่ได้นั่งเฝ้าสัญญา * เศษผ้าเศษแพรตัดด้วยกรรไกร แต่หัวใจ ของอ้ายตัดด้วยน้ำตา สุดท้ายอ้ายส่ำหมา ย้อนคึดว่า ฮักแท้นั่นมีอยู่จริง ** ความฮักบ่ได้เขียนใส่ขี้ดิน สิให้ยุพินเอาเท้าลบทิ้ง มันเจ็บกว่าการถึกเจ้าจ่อยิง บ่ถูกทิ้งบ่ฮู้จักดอก ( ซ้ำ * , ** , * ) บ่ถูกทิ้ง.. น้องคงบ่ฮู้จักดอก
