Dm|C|Dm|C
ทุกDmนาทีที่Cเจ้าคิดฮอดA#เขา
คำDmว่าเราCก็ห่างออกไป A#ทุกที C
ความDmหมางเมินC ที่เกิดA#ขึ้นทีละน้อยDm
วันนี้ Gmเลยกลายเป็นการบ่แคร์C
มันDmชัดเจนCว่าเจ้าต้องการA#อีหยัง
คนDmร่วมทางCคือใครอีกคนA#บ่แม่นอ้ายC
เจ็บDmเหลือเกินC แต่กะจักA#สิเฮ็ดจังใด๋ Dm
เมื่อเจ้าGmกับเขาบานปลาย จนเกินควบคุมA#
กะมีแต่ได้นั่งไห้ถ่อนั่นCแหล่ว
* ต้องยกธงขาวFทั้งที่หัวใจมัAmนยังสู้ต่อDm
แห่งบืนใส่กCะแฮงไปพ้อ A#
โลกที่เจ้าCกับเขาฮักFกัน C
ได้แต่เจ็บตื่มF กู้จังใด๋จัAmงสิกู้ทันDm
ชะตาฮักCมันขาดสะบั้นA#
บ่น่าเลยDmมื้อนั้นC
ปล่อยให้เจ้าGmกับเขาคุยกันC
จนมันบานFปลาย..
ไว้ใA#จคัก จังได้มาเจ็บAm เจ็บคักปานนี้
เบิ่ดGmความดีเCห็นแต่เศษซากFฮักล่มสลาย
ได้แA#ต่ยืนปาดน้ำตาAm
เมื่อฮู้คักว่าต้องเสียเจ้าไป Gm
มันกะจบA#ถ่อนี้ จบส่ำนี้นั่Cนล่ะ..
FAm|DmC|A#|C( 2 Times )
มันDmชัดเจนCว่าเจ้าต้องการA#อีหยัง
คนDmร่วมทางCคือใครอีกคนA#บ่แม่นอ้ายC
เจ็บDmเหลือเกินC แต่กะจักA#สิเฮ็ดจังใด๋ Dm
เมื่อเจ้าGmกับเขาบานปลาย จนเกินควบคุมA#
กะมีแต่ได้นั่งไห้ถ่อนั่นCแหล่ว
* ต้องยกธงขาวFทั้งที่หัวใจมัAmนยังสู้ต่อDm
แห่งบืนใส่กCะแฮงไปพ้อ A#
โลกที่เจ้าCกับเขาฮักFกัน C
ได้แต่เจ็บตื่มF กู้จังใด๋จัAmงสิกู้ทันDm
ชะตาฮักCมันขาดสะบั้นA#
บ่น่าเลยDmมื้อนั้นC
ปล่อยให้เจ้าGmกับเขาคุยกันC
จนมันบานFปลาย..
เป็นนำอ้ายDmนี่ล่ะน้อมื้อนั้นC
ปล่อยให้เจ้าGmกับเขาคุยกันC
จนมันบานปลายF..
