นิลันดอน ,โจโจ้ มิราเคิล

คงสิเป็นแสนล้านนาที คงสิมีแสนล้านคืนวัน ที่เฮาใช้ตามหากัน จนมาพบพ้อ เคยผิดหวังกับคำว่าฮัก เคยบ่อยากสิหายใจต่อ มันกะท้อ แต่ฮู้สึกบ่ว่าคุ้มค่า * เฮาเกิดมาเพื่อฮักไผบางคนเท่านั้น เฮาต่างก็รอซึ่งกันและกันตลอดมา กี่ภพกี่ชาติ ที่เฮาคลาดคลา กว่าสิพ้อได้สบสายตา อยู่ต่อหน้านี้ ** พ้อกันแล้ว แล้วบ่อยากให้จากกันไป บ่ว่าเหตุลใดทั้งนั้น สิฮักกัน ด้วยฮักมั่นที่สองเฮามี พ้อกันแล้ว ขอให้อยู่จากมื้อนี่ไป ฮอดมื้อตายกลายเป็นธุลี อยากให้การพ้อกันเทือนี่เป็นนิลันดอน คนที่คอยฮักแท้มาดน พ้ออีกคนที่พร้อมย่างกันไป สวรรค์คงฮับฮู้ได้ในคำอ้อนวอน คนสุดท้ายที่เฮาสิฮัก ฮักสิดนบ่คือเทือก่อน คือกับตอนเคยเจ็บมาย่อนบ่ฮู้ว่า ( ซ้ำ * , ** ) ให้มันเป็นนิรันดร์ (สองเฮาสิฮักกัน) ให้มันเป็นนิรันดร์.. ( ซ้ำ * , ** ) อยากให้การพ้อกันเทือนี่.. เป็นนิลันดอน