อีกครั้งD ที่เดินออกมาตั้งไกลA
คราวนี้ต้องทนGได้ ไม่กลับไปแน่นอนD
แต่แล้วD เพียงเจอคำอ้อนAวอน
สุดท้ายแล้วฉันก็ใจอ่Gอน ให้กับรอยยิ้มเธอD
ลืมไปเลยว่าเจ็บG ลืมไปเลยว่าโกรธF#m
สุดท้ายEmก็ได้แค่โทษตัวเองA
ทำไมเป็นคนที่อ่อนแอเDหลือเกิน
ทำไมยังเดินกลับไปที่เดิมAซํ้า ๆ
ทำไมเจ็บแล้วไม่จำG ทำไมยอมให้เขาF#mทำ
ทำไมยัEmงโง่ซํ้า Aๆ ทำไม ทำไม D
กี่ครั้งD ที่บอกตัวเองให้พอA
ชีวิตต้องไปต่Gอ อย่ารอเป็นของตายD
แต่แล้วD ความเข้มแข็งที่เข้าAใจ
หน้าตาเป็นยังGไง ยังไม่เคยเห็นเลยD
ลืมไปเลยว่าเจ็บG ลืมไปเลยว่าโกรธF#m
สุดท้ายEmก็ได้แค่โทษตัวเองA
ทำไมเป็นคนที่อ่อนแอเDหลือเกิน
ทำไมยังเดินกลับไปที่เดิมAซํ้า ๆ
ทำไมเจ็บแล้วไม่จำG ทำไมยอมให้เขาF#mทำ
ทำไมยัEmงโง่ซํ้า ๆ A
ทำไมเป็นคนที่อ่อนแอเDหลือเกิน
ทำไมยังเดินกลับไปที่เF#mดิม ซํ้า ๆ Bm
ทำไมเจ็บแล้วไม่จำG ทำไมยอมให้เขาF#mทำ
ทำไมยัEmงโง่ซํ้า ๆA ทำไม ทำไม
C|C|D|D
C|C|A|A
ทำไมเป็นคนที่อ่อนแอเDหลือเกิน
ทำไมยังเดินกลับไปที่เดิมAmซํ้าๆ
ทำไมเจ็บแล้วไม่จำG ทำไมยอมให้เขาF#mทำ
ทำไมยัEmงโง่ซํ้า ๆ A
ทำไมเป็นคนที่อ่อนแอเDหลือเกิน
ทำไมยังเดินกลับไปที่เF#mดิม ซํ้า ๆ Bm
ทำไมเจ็บแล้วไม่จำG ทำไมยอมให้เขาทำF#m
ทำไมยัEmงโง่ซํ้า ๆ Aทำไม ทำไม
C|C|D|D
C|C|A|A
ทำไม ทำไม , ทำไม ทำไม
