ทุ่งนางคอย

มอง.. ลิบลิ่วแถวทิวพนา ใกล้ค่ำย่ำสนธยา กลุ่มชาวนาก็เลิกจากงาน คุณพ่อเดินหน้า เราพากันเดินกลับบ้าน ท้ายสุดนั้นคือ แฟนฉัน เมื่อก่อนนั้น รักปานจะกลืน สอง.. เราเดินเคียงคู่สุขสันต์ อยู่อย่างนี้ทุกวัน เธอกับฉันรักกันหวานชื่น เป็นบางโอกาส เรานัดพบกันกลางคืน ว่ารักจะไม่เป็นอื่น จะยั่งจะยืนไม่จากไม่จร แต่พอไม่นาน เธอจากบ้านเกิดเมืองเรา ทุ่งนาดูช่างเงียบเหงา จากบ้านเราเข้าพระนคร คงลืมเสียแล้ว น้องแก้วเคยรักมาก่อน มันเหมือนเป็นลางสังหรณ์ ว่าต้องจรจากฉันไกล * แล้ว.. ต่อมาไม่นานเท่าไร ข่าวเธอนั้น หายไป ก็กระจายอายคนแถวนั้น จะรอจนกว่า เธอนั้นจะมาเยี่ยมบ้าน ฉันคอยเธอนานแสนนาน ไม่เห็นเธอนั้น ผ่านมาอีกเลย ( ซ้ำ * )