Am|Am|CEm|Am
Am|C|DmEm|Am
มองAm.. ลิบลิ่วGแถวทิวพนา Am
ใกล้ค่ำย่ำสนธยาDm กลุ่มชาวนาEmก็เลิกจากAmงาน
คุณพ่อเดินหน้าC เราพาEmกันเดินกลับบ้านAm
ท้ายสุดDนั้นคือ แฟนฉันAm เมื่อก่อนนั้น รักปานEmจะกลืน
สองAm.. เราเดินGเคียงคู่สุขสันAmต์
อยู่อย่างนี้ทุกวันDm เธอกับฉันEmรักกันหวานAmชื่น
เป็นบางโอกCาส เรานัดEmพบกันกลางคืนAm
ว่ารักGจะไม่เป็นอื่นAm จะยั่งจะยืนไม่จากไม่จDmร
แต่พอไม่นานAm เธอจากบ้านเกิดเมืองเราDm
ทุ่งนาดูช่างเงียบเหงาAm จากบ้านเราเข้าพระDmนคร Em
คงลืมเสียแล้วAm น้องแก้วเคยรักมาCก่อน
มันเหมือนเป็นลางสังหรAmณ์ ว่าต้องจรจากฉันDmไกล Em
* แล้วAm.. ต่อมาGไม่นานเท่าAmไร
ข่าวเธอนั้น หายไป Dmก็กระจายEmอายคนแถวAmนั้น
จะรอจนCกว่า เธอนั้นEmจะมาเยี่ยมบ้านAm
ฉันคอยเธอนานแสนนานDm
ไม่เห็นเธอGนั้น ผ่านCมาอีกเลย
Am|G|EmD|Em
CDm|EmAm|DmEm|Am
( ซ้ำ * )
Am|C|DmG|Am
