ทัดทาน อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง

มีเAธอเสมอF#mอยู่เคียงใจ

รับDรู้รับฟังEที่เป็นไป

ยามAมีปัญหาF#mยังอุ่นใจ

ช่วยDกันไขช่วยเป็นEเช่นกำลัง

ทำF#mหนักให้เบาD E

ยังAมีรอยยิ้มF#mแต่ใจหมอง

เหมือนDดั่งของสำคัญEต้องพรากไป

ในใAจมันค้านF#mสั่งดึงไว้

เพราDะจุดหมายที่ไปด้Eวยจำเป็น

เกินF#mใจทัดทานD

ยามBmที่เธอเดินลับEตาไป

ใจAก็หายF#mตามไป D

สิ่งที่เยือนคล้ายเป็นเพื่อนเก่าA

เข้ามาแทนDโดยไม่ได้เชื้อเชิญE

คือความเหงาA ไม่ตั้งใจ E

ไม่ตั้งใจ ยังทัดทานA

ทุกA.. ค่ำG#m.. คืน F#m

ฝากกับความมืดDไป

กอดเธอไว้อAย่าให้ร้าวรอน

บอกตะวันDที่ทอแสงอ่อนA

จะร้อนDหนาวเย็นห่วงเธอE

รักษาตัวA..

ในใAจหวิวหวิวF#mไม่เคยเป็น

ทั้งDที่เห็นผู้คนEก็มากพอ

นัยAน์ตามีน้ำF#m มาคลอคลอ

แล้วDยังขอร้องเธอEไม่ให้ไป

เกินF#mใจทัดทาน D

เคยEแง่งอนF#mผลัดและยอมง้อDกัน

สิ่งเหล่านั้นAผูกพันมัดใจ

จากกันไปเDพื่อมาพบใหม่A

ใจหายDเพราะเป็นห่วงเธอE

รักษาตัวA..

ทุกA.. ค่ำG#m.. คืน F#m

ฝากกับความมืดDไป

กอดเธอไว้อAย่าให้ร้าวรอน

บอกตะวันDที่ทอแสงอ่อนA

จะร้อนDหนาวเย็นห่วงเธอE

รักษาตัว..