* บ่แม่นถืกเจ้าเฮ็ดEของใส่ละบ่น้อ
มันคือเป็นคึดพ้อC#mคึดฮอดแต่นำเจ้า
มันโผ้โว้เพ่เว้ตั้F#mงแต่แลงไปยันเช้า
ใจมันอ่อนแอ่แล่ยBามเจ้านั้นแนมมา
โอ้ยEเด้คำ แค่เสยC#mตามอง
น้องF#mผู้คัก แค่ย่างBmผ่านไป
ได้กG#mลิ่นหอม จากเจ้าC#mทันใด๋
โงหัF#mวบ่ไหว จักแม่นเป็นอีหยังB
* บ่แม่นถืกเจ้าเฮ็ดEของใส่ละบ่น้อ
มันคือเป็นคึดพ้อC#mคึดฮอดแต่นำเจ้า
มันโผ้โว้เพ่เว้ตั้F#mงแต่แลงไปยันเช้า
ใจมันอ่อนแอ่แล่ยBามเจ้านั้นแนมมา
ขยับโตท่าใด๋กEะหนีบ่ม่มเจ้า
มันคิดฮอดบ่เซาC#m จักว่าแม่นถืกหยัง
หรือแม่นเฮาถืกใจF#m เขาอย่างจัง
ว่าแม่นถืกของขลังB
ฮู้โตอีกทีกะมักเจ้าไปแล้วE..
เจ้าEผู้งาม เบ่งบานC#mดังบัว
งามF#mคือจังอุบลBบ้านอ้าย
คั่นG#mได้เจ้า เป็นแฟนC#mมือได๋
คือF#mสิโล่งใจ คือสิไค่แBน่
* บ่แม่นถืกเจ้าเฮ็ดEของใส่ละบ่น้อ
มันคือเป็นคึดพ้อC#mคึดฮอดแต่นำเจ้า
มันโผ้โว้เพ่เว้ตั้F#mงแต่แลงไปยันเช้า
ใจมันอ่อนแอ่แล่ยBามเจ้านั้นแนมมา
ขยับโตท่าใด๋กEะหนีบ่ม่มเจ้า
มันคิดฮอดบ่เซาC#m
จักว่าแม่นถืกหยัง
หรือแม่นเฮาถืกใจF#m เขาอย่างจัง
ว่าแม่นถืกของขลังB
ฮู้โตอีกทีกะมักเจ้าไปแล้ว
E|E|C#m|C#m
F#m|F#m|B|B
มันเสียอาการAตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นG#m
จั๊กมักจั๊กเป็นDอีหยังน้อละเฮาB
* บ่แม่นถืกเจ้าเฮ็ดEของใส่ละบ่น้อ
มันคือเป็นคึดพ้อC#mคึดฮอดแต่นำเจ้า
มันโผ้โว้เพ่เว้ตั้F#mงแต่แลงไปยันเช้า
ใจมันอ่อนแอ่แล่ยBามเจ้านั้นแนมมา
ขยับโตท่าใด๋กEะหนีบ่ม่มเจ้า
มันคิดฮอดบ่เซาC#mจักว่าแม่นถืกหยัง
หรือแม่นเฮาถืกใจ F#mเขาอย่างจัง
ว่าแม่นถืกของขลังB
ฮู้โตอีกทีกะมักเจ้าไปแล้วE.. C#m
หรือแม่นเฮาถืกใจ F#mเขาอย่างจัง
ว่าแม่นถืกของขลังB
ฮู้โตอีกทีกะมักเจ้าไปแล้วE
