G
แต่ก่อนฉันเป็นคนCดี D
เหล้าเบียร์ก็กินไม่เGป็น
เพราะมึงทำกูเสียCเส้น D
รสชาติของเหล้ามันเลยGหวาน
ตั้งแต่วันที่เราเลิกCกัน D
กูเมาทุกวันมึงคงGไม่รู้
ติดที่ยังคิดถึงมึงCอยู่ D
กูเลยต้องกลายเป็นขี้เGมา
บอกตัวCเอง ว่าแก้วนี้ต้องยืนให้ไหวBm
แม่งจะฝืนยกแก้วต่อCไป
ก็คงต้องเสียDดายอ้วกให้หมามันกิน
บอกตัวCเองว่าแก้วนี้ต้องลืมมึงให้ไBmด้
กินให้เมาให้มันตับแข็งCตาย
แด่คนใจร้ายDให้มันชิบหายไปจากใจ โอ้ย..
ต้องหมดกี่แก้วGมันจึงจะลืมเธอไป
ต้องเมาแค่ไหนEmมันค่อยจะไม่คิดถึงเธอ
ปาดน้ำตาCแก้มเหล้าบาง ๆ โซดาBmเอาไว้ห่าง ๆ
เพียวC ๆ ให้มันชาไปทั้งDใจ
ต้องหมดกี่แก้วGมันถึงจะตัดใจได้ลง
ทั้งเบลนด์ แลD/F#ะ หงส์ Emก็ลืมไม่ลงอยู่ดี
ยกแก้วสุดท้ายCหวังว่าจะลืม แต้มันBmยิ่งจำอยู่ดี
สุดท้ายCเลยไม่มีวิธี D
ให้ตับแข็งตายมันคงลืมได้เGอง D
CD|BmEm|AmC|D|D
ต้องหมดกี่แก้วGมันจึงจะลืมเธอไป
ต้องเมาแค่ไหนEmมันค่อยจะไม่คิดถึงเธอ
ปาดน้ำตาCแก้มเหล้าบาง ๆ โซดาBmเอาไว้ห่าง ๆ
เพียวC ๆ ให้มันชาไปทั้งDใจ
ต้องหมดกี่แก้วGมันถึงจะตัดใจได้ลง
ทั้งเบลนด์ แลD/F#ะ หงส์ Emก็ลืมไม่ลงอยู่ดี
ยกแก้วสุดท้ายCหวังว่าจะลืม แต้มันBmยิ่งจำอยู่ดี
สุดท้ายCเลยไม่มีวิธี D
ให้ตับแข็งตายมันคงลืมได้เอง..
C|D|G
