ซังอ้ายบ่ลง

อย่าห่วงอีหยัง ซำนี่น้องบ่พอตาย ไปเป็นคู่แก้ว ที่เพิ่นปั้นไว้แล้ว น้องเข้าใจ อ้ายเบิดสุอย่าง ที่อ้ายเลือกเขา ที่สองเฮาต้องเดินแยกทาง ถึงฮักสิถืกม่าง ถิ่มน้องให้ฝันค้าง เหลือแต่แผล.. ที่ฝังลึกในใจ * คนห่างไกลถูกลบ จนพ้นใจของอ้าย กอดเอาเขาเข้ามาไว้ คนนอกใจจั่งน้องต้องเป็นคนอื่น ถึงยังฮักแต่คงบ่มี ที่ให้ยืน ถึงอยากฝืนอยู่ กะฮู้ว่าอ้ายคงสิบ่ต้องการ ** เมื่อสุดทางฝันที่น้อง สิได้หย่างไปนำเจ้า หน้าที่เจ็บเก็บกอดความเหงา สิรับเอา เอาไว้ดอกหนา หลังน้ำตาบอกอ้ายว่าฮักหลาย ถึงต้องเสียใจเจ็บปางตายกะซ่าง ถึงถูกลืมกะบอกว่ายัง มันซังอ้ายบ่ลง ถึงฮอยฮักเก่า ยังแขวนคอน้องทุกบาดหย่าง ถึงอ้ายยกให้เขาไปเบิดแล้วทุกอย่าง ถึงหมดหวังกะยังลืมบ่ได้ ( ซ้ำ * , ** , ** ) ถึงถูกลืมกะบอกว่ายัง.. มันซังอ้ายบ่ลง