* ชะม้อย
CG
เจ้ามีปัญหาAmเลยคิดถึงข้าทันใด Gm C
แม่ดวงจันทราFเจ้าไม่มีพิษไม่มีภัยEm
เพราะเหตุอันใดเDmจ้าถึงมีปัญหาG
เหตุใดกันเล่าC เจ้าช่างรู้เพลาEm
เจ้ามีปัญหาAmเลยคิดถึงข้าให้ว่าความGm
ข้าพร้อCม.. จะรับFฟังเจ้ายันสองยามEm
เวลาเจ้ามีปัญหาDm G
เจ้าCควรจะถอยออกห่าง
จากเขาGมาเลยจะดีกว่าAm
แค่คำบางคำได้ฟังGmแล้วใจฉันยังC.. ชาF
กับสิ่งที่เจ้าได้เจอEmข้ารู้ว่าหนักหนาDm
น้ำตาที่เสียให้เขาGก็ไหลจนฟ้าสาง
ค่ำCคืนราตรีที่Emฟ้าประดับดาวAm
ข้างในหัวใจของเจ้าGmก็คงจะปวดC.. ร้าวF
เจ็บนี้ไม่ต้องทนEmหัวใจก็มีเหมือนเขาDm
แต่แปลกที่เรายังจมGกับคนที่เขาไม่รัก
ตอนCที่เขาจากไปก็EmยังจำเหตุกาลAm
ไม่มีเลยวาจาGmที่เขาจะบอกC.. ลาF
ก็คิดว่าดีไม่เสียEmเพลามาเจรจาDm
ให้คิดว่าเธอนั้นมีค่Gาอยู่ตลอดกาล
ถ้าหากว่าดวงCฤทัยเป็นหนึ่งG
คำพูดลึกซึ้งAmมันเพียงแค่วาจาGm
มันCจริงรึเปล่าFที่พี่นั้นได้กล่าวEm
ว่าพี่นั้นDmพร้อมรับฟังเสมอมาG
รักจริงหรือหลอCกที่พี่นั้นได้บอกEm
ว่าพี่นั้นพร้อAmมจะรับฟังน้องเสมอมาGm
ไม่ใช่มCาบอกว่ารักFแล้วสักพักก็ไป Em
แล้วเหตุไฉนDmพี่จึงมาทำแบบนี้ G
มันทุกCข์มันทรมาน
มันเจ็บมันช้ำGจนเป็นอาการ
มันระบมระทมละท้อAm
คราวแต่ละโว้จนกาลนาน
พอถึงในคราสุดท้ายGm
ตัวน้องต้องพ่ายและอันตรธานC
ลางทีหัวรุ่งFก็ยังสะดุ้งตื่นจากจันทรา
เพราะว่ายังคะนึงถึงEm
ในยามที่พี่นั้นหน่ะชายตา
ยามที่พี่นั้นเศร้าDmพี่ยังคิดถึงน้องตลอดมา
ยามไม่โศกไม่เศร้าG
ความคิดอยู่ในนิมิตCตัวพี่ก็ปิดบัง
จิตตัง นานาจิตตัง มันเลยผิดEmกัน
มันมีสิทธิ์พัง มันอนิจจัง เมื่อพินิจมัน
จนเป็นฤทธิ์Amอำ เหมือนมีฤทธิ์ดำ
เป็นความคิดนำ พี่เลยชิดรำ
แล้วพี่ก็Gmปล่อยให้ตัวน้องนั้น
ต้องมาCปลงอนิจจัง
สุดท้ายFทำอะไรไม่ไ
ด้ก็ได้แต่นั่งร้องเพลงEm
ฮัมออกมาเป็นเสียง
ตะละเลงเตงเต๊งDm..
เอ่อG เอิง เออ เอิง เอยC
* ชะม้อย ชะม้าย ชายตาG
เจ้ามีปัญหาAmเลยคิดถึงข้าทันใด Gm C
แม่ดวงจันทราFเจ้าไม่มีพิษไม่มีภัยEm
เพราะเหตุอันใดเDmจ้าถึงมีปัญหาG
เหตุใดกันเล่าC เจ้าช่างรู้เพลาEm
เจ้ามีปัญหาAmเลยคิดถึงข้าให้ว่าความGm
ข้าพร้อCม.. จะรับFฟังเจ้ายันสองยามEm
เวลาเจ้ามีปัญหาDm G
(ในตอนสุดท้ายCมีแต่คราบน้ำตาEm
ที่มันนั่นร่วงก็โรยAmโอดโอยในทุกๆ คราGm
เจ็บCมันเจ็บฤทัยF
เจ็บมันเจ็บทุกคราEm
โอ้ยDmทำไมมันเจ็บเพียงนี้ G)
CGAmGmC
FEmDmG
CEmAmGmC
FEmDmGC