จำบ่ได้

จนว่าจำบ่ได้ว่าเรื่องสุดท้าย ของอ้ายมันคือหยัง เริ่มเว้าไปลายต่าง คุยกับไผกะบ่เข้าใจ คือช่างมาเป็นแนวนี้ กะจั่งว่าจักกษัตริย์ อยู่ในโตอ้าย รวมแล้วได้จักดีกรี ที่เป็นแบบนี้.. ฮู้วว.. เฮาได้พบ สบตากันในร้านเหล้า อ้ายเห็นเจ้า นั่งเศร้านั่งเหงาคนเดียว น้ำตาไหลผ่าหน้า ยกแก้วซดเหล้าเพียวๆ เหมือนคนใจเปลี่ยว เจ็บหนักเพราะฮักพัง ได้เข้าไปหา ย่างเข้าไปทัก ตั้งแต่มื้อนั้น ได้ฮักเจ้า เฮาฮักกัน แต่ความสัมพันธ์มันบ่มั่นแก่น ย้อนแฟนเก่าเจ้ากลับมา * ตอนเจ้ากลับไปหาผู้เก่า แม่งโคตรน้ำเน่าเลยฮู้บ่ เจ็บจนน้ำตาคลอ นวยตาของอ้ายมันกลั้นบ่อยู่ เป็นแม่มันแนวได๋ เสือกให้หัวใจเขาเต็มประตู คนที่นั่งเศร้า นั่งเหงาคนเดียวกลายเป็นกู น้ำตาไหลผ่าหน้า ซดเหล้าเพียวๆ กะเป็นกู กะเจ็บคักเติบอยู่.. บัดนี้ ** ตอนเจ้ากลับไปหาผู้เก่า คืนฮักให้เขาแต่คืนเจ็บให้พี่ บ่โทษผู้ได๋ โทษใจบ่มักดี เสือกไปฮักคนที่มีคดี ฮักบ่ทันจบ * ตอนเจ้ากลับไปหาผู้เก่า แม่งโคตรน้ำเน่าเลยฮู้บ่ เจ็บจนน้ำตาคลอ นวยตาของอ้ายมันกลั้นบ่อยู่ เป็นแม่มันแนวได๋ เสือกให้หัวใจเขาเต็มประตู คนที่นั่งเศร้า นั่งเหงาคนเดียวกลายเป็นกู น้ำตาไหลผ่าหน้า ซดเหล้าเพียวๆ กะเป็นกู กะเจ็บคักเติบอยู่.. บัดนี้ ** ตอนเจ้ากลับไปหาผู้เก่า คืนฮักให้เขาแต่คืนเจ็บให้พี่ บ่โทษผู้ได๋ โทษใจบ่มักดี เสือกไปฮักคนที่มีคดี ฮักบ่ทันจบ อยู่ดี บ่ว่าดี.. เสือกไปฮักคนที่ตัดใจเขาบ่ทันได้