จำนน (White Flag)

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ก็จำไม่ได้นัก ที่ฉันทำเป็นต้องอยู่อย่างคนที่แอบรัก ต่อให้ฉันให้ทั้งร้อยมันก็น้อยไป คนที่รอ คนที่คอย ได้แต่น้อยใจ ถึงจะทำอะไรทุกอย่างไปมากสักแค่ไหน ไม่มีสักครั้งที่คล้ายว่านั้นจะหวั่นไหว คนไม่รัก คือไม่รัก ก็ต้องเข้าใจ คนๆ นั้นไม่ใช่ฉันจะให้ทำไง ถึงฉันไม่ได้ต้องการจะไป แต่ยังไงก็คงจะต้องลา (Bye bye bye) เพราะเธอนั้นให้คำตอบ มาทางสายตา.. * ก็คงต้องยอมจำนน กับคนไม่มีใจ ยอมจำลา แม้ว่ารักสักเท่าไหร่ ไม่จำเป็นว่าฉัน.. รักแค่ไหน แค่เธอไม่ได้รัก.. ก็แค่นั้น ยอมจำใจ เอ่ยคำว่าลาก่อน ใจจำยอมรับว่าเธอนั้นต้องไป กับความจริงว่าฉันนั้นไม่ใช่ แค่ต้องจำเอาไว้เธอไม่รักกัน คิดถึงเท่าไร คิดถึงเท่าไร มันก็ไม่เคยถึง ไม่รู้ฉันเป็นคนที่เท่าไหร่ ที่เธอจะนึกถึง ต่อสายตาของฉันมันบอกว่ารักเท่าไหร่ เธอกลับมอง มองกลับมา อย่างคนทั่วไป พยาม แค่คำที่ไม่มีความหมาย จำได้ไหม ที่จริงน่ะเธอไม่ได้เคยขอ ฉันเพิ่งเข้า เพิ่งเข้าใจ ในคำว่าดีไม่พอ ทำดีให้ตายไม่มีความหมาย ถ้าไม่ใช่คนที่เขารอ.. ถึงฉันไม่ได้ต้องการจะไป แต่ยังไงก็คงจะต้องลา (Bye bye bye) เพราะเธอนั้นให้ คำตอบมาทางสายตา โว โว่ โว้.. * ก็คงต้องยอมจำนนกับคนไม่มีใจ ยอมจำลา แม้ว่ารักสักเท่าไหร่ ไม่จำเป็นว่าฉัน.. รักแค่ไหน แค่เธอไม่ได้รัก.. ก็แค่นั้น ยอมจำใจเ อ่ยคำว่าลาก่อน ใจจำยอมรับว่าเธอนั้นต้องไป กับความจริงว่าฉันนั้นไม่ใช่ แค่ต้องจำเอาไว้เธอไม่รักกัน ยอมจำนน.. ยอมจำนน.. * ก็คงต้องยอมจำนน กับคนไม่มีใจ ยอมจำลา แม้ว่ารักสักเท่าไหร่ ไม่จำเป็นว่าฉัน.. รักแค่ไหน แค่เธอไม่ได้รัก.. ก็แค่นั้น ยอมจำใจ เอ่ยคำว่าลาก่อน ใจจำยอมรับว่าเธอนั้นต้องไป กับความจริงว่าฉันนั้นไม่ใช่ แค่ต้องจำเอาไว้เธอไม่รักกัน