จงหนีไป - วสันต์17

หมู่เจ้าเอยDเจ้าเคยได้บินF#m

ได้ปีนได้โฉบG.. หากินA

หมู่ดอกไม้กDรีดกรายเกสรF#m

ล่อลวงภมรGจากแดนไกลA

จากตะวันBm จากต้นไม้ F#m

จากลำธารBmกว้างไกลF#m

จากภูเขาG สายลมF#m

ที่ไกลแสนไกลEm A

หมู่มนุษDย์ล้วนเป็นสัตว์ร้ายF#m

ยกตนประเสริฐGกว่าสัตว์อื่นใด A

พรากเธอไปจัDบขังลงไป F#m

ให้ไกลให้ห่างG แสนไกลA

จากตะวันBm จากต้นไม้ F#m

จากลำธารBmกว้างไกลF#m

จากภูเขาG สายลมF#m

ที่ไกลแสนไกลEm A

* หากวันใดที่Dเธอได้พบF#m

ผู้คนในป่าGเธอหนีให้ไกลA

พวกมนุษDย์แสนใจร้ายF#m

และอันตรายGเธออย่าไว้ใจ A

โปรดจงหนีเDข้าไปให้ลึกF#m

ให้ไกลในป่าGและหายไป A

อย่าให้รู้ว่DาเธอยังเหลือF#m

พวกเขาจะมาGพรากเธอไป A

จากตะวันBm จากต้นไม้ F#m

จากลำธารBmกว้างไกลF#m

จากภูเขาG สายลมF#m

ที่ไกลแสนไกลEm A

หมู่มนุษDย์ล้วนเป็นสัตว์ร้ายF#m

ยกตนประเสริฐGกว่าสัตว์อื่นใด A

พรากเธอไปจัDบขังลงไป F#m

ให้ไกลให้ห่างG แสนไกลA

จากตะวันBm จากต้นไม้ F#m

จากลำธารBmกว้างไกลF#m

จากภูเขาG สายลมF#m

ที่ไกลแสนไกลEm A

* หากวันใดที่Dเธอได้พบF#m

ผู้คนในป่าGเธอหนีให้ไกลA

พวกมนุษDย์แสนใจร้ายF#m

และอันตรายGเธออย่าไว้ใจ A

โปรดจงหนีเDข้าไปให้ลึกF#m

ให้ไกลในป่าGและหายไป A

อย่าให้รู้ว่DาเธอยังเหลือF#m

พวกเขาจะมาGพรากเธอไป A

* แต่หากวันใดที่Dเธอได้พบF#m

ผู้คนในป่าGเธอหนีให้ไกลA

พวกมนุษDย์สุดแสนใจร้ายF#m

และอันตรายGเธออย่าไว้ใจ A

โปรดจงหนีเDข้าไปให้ลึกF#m

ให้ไกลในป่าGและหายไป A

อย่าให้รู้ว่DาเธอยังเหลือF#m

พวกเขาจะมาGพรากเธอไป A

จากตะวันBm จากต้นไม้ F#m

จากลำธารBmกว้างไกลF#m

จากภูเขาG สายลมF#m

ที่ไกลแสนไกลEm A