งานเก่าบ่ไปงานใหม่

งานเก่าบ่ไป จารย์กะสั่งงานใหม่เข้ามา มันหลายโพดเด้ะผมว่า มึนละสายตาบ่ได้พักผ่อน แค่เห็นหน้าอาจารย์ ผมนั้นจนรู้สึกหลอน ขอเถอะอาจารย์โปรดพักไว้ก่อน ผมเฮ็ดส่งก่อนจั้งสั่งงานใหม่ สั่งหลายเกินไป จารย์กะดายเฮ็ดได้ลงคอ บางทีนักเรียนกะท้อ คนเด้ฮู้บ่ บ่แม่นเครื่องกล บอกอย่าสั่งงานหลาย อาจารย์เฮ็ดหน้าแบบว่าบ่สน เทอมนี้คงต้องเรียนวน คงหนีบ่พ้นคำว่า มส. * ผมขอได้บ่อย่าติด ร. ปัดให้ผมผ่าน วิงวอนอาจารย์ หลับหูหลับตาเซ็นให้ผ่านไป กะย้อนอาจารย์นั้นสั่งงานหลาย เกินไปอิหลี ปวดหัวมึนงงจักสิเฮ็ดวิชาใด๋ ผมถามจากใจสั่งหน่อยๆบ่ได้ติ๊ ติดสูนคัก ๆ ขั่นสิเป็นแบบนี้ อาจารย์สั่งเอาโล้ดตี้ ผมบ่เข้าใจ ถามมาได้ไงทำไมเธอไม่ทำมา ผมกะงง ๆ อยู่ว่า สั่งเผื่อเทอมหน้า รึว่าจั้งใด่ ใกล้สิปิดคอด เหลียวเบิ่งยอด ส้ะแม่นท่อใจ คะแนนในตางราง มันน้อยเกินไป ผมเริ่มมันใจว่าสิได้ มส. หากเธอไม่ทำมา ครูคงให้ได้แค่เกรดศูนย์ ทำร้ายใจอย่างทารุน สั่งงานเพิ่มพูนคะแนนบ่คูนหา คะแนนที่ได้เพิ่นบอกหารสองพ่ะน่ะ มัวขุ่นคือฝุ่นเข้าตา เมื่อจารย์บอกว่ามารับงานใหม่ ( ซ้ำ * , * )