คืนข้างแรม

เหนื่อยจะหวังให้ใครเข้าใจ ที่ผ่านเข้ามาก็พังหัวใจ ทุกคราว สุขไม่นานก็ลาลับไป เจ็บและช้ำประจำข้างใน เหมือนเก่า ไม่มีที่พักใจให้ฉันวันอ่อนแรง ในคืนหม่นเดือนหมดแสง รอนแรมมืดบอดไป โต้ลมโดดเดี่ยวเหน็บหนาว แดดแรงเจ็บแสบแผดเผา ข้างกายไร้เงาผู้ใด เพิ่งเข้าใจเมื่อเธอเข้ามา ช่วงเวลาที่พาหัวใจ ไหวอ่อน สุขประจำอยู่ในหัวใจ จะเจ็บจะช้ำไม่นานเท่าไร ลาจาก * เธอเป็นที่พักกายให้ฉันวันอ่อนแรง ในคืนข้างแรมเป็นแสงนำทางกลางจิตใจ เป็นไออุ่นในเดือนหนาว เป็นร่มเงาปกลมร้อน เธอเป็นรักเดียวให้ฉันกอด คือบ้านให้ย้อนคืนกลับไป ( ซ้ำ * ) มาหยุดประจำอยู่ในหัวใจ หยุดตรงนี้อยู่เป็นรักเดียว ให้ฉัน