คิดถึงพ่อ

จำได้ไหมใครเป็นร่มไทรของเรา ยอดดอยเหน็บหนาว ใครก้าวย่างไปโอบอุ่นไอ พื้นดินแห้งแล้ง ใครประทาน พิรุณโปรยปราย ทั่วแคว้นแดนไทย ประทับรอยเบื้องบาทพระองค์ มาบัดนี้เบื้องบาทนั้นมิอาจก้าวย่าง ใบไม้ทอดวาง หยั่งรู้สายลมแห่งกาลเวลา อยากกอดพ่อไว้ลูกไร้พลังหยุดยั้งเวลา 13 ตุลาน้ำตาท่วมนองปานท้องนที * เจียนใจสลายน้ำตาในใจชัดเจนความจริง ว่าทุกๆ สิ่งที่พ่อทำมาแลกด้วยสิ่งใด โถมแรงปัญญาฟื้นป่าพลิกดิน จากรุ่งเช้าไหลลงเที่ยงบ่าย เพื่อลูกตรากตรำย่ำไปจนลับแสงตะวัน ( ซ้ำ * ) ลาลับสายตาใช่ว่าพ่อทิ้งประชาชน แผ่นดินลำบน ก็เดิมลำบาก พ่อถากถางมา ทุ่งดอกไม้บานแปลงนา ป่าลึก ล้วนมีจารึกบาทองค์ราชา เหนื่อยหนักพักเถิดพ่อจ๋า อย่าได้เป็นห่วง ส่งพ่อหลวงสู่สวรรค์ชั้นฟ้า (กระซิบเมฆา) คิดถึงพ่อ คิดถึงพ่อ