คำสัญญาที่คิดฮอด

ฮอดเทศกาล เจ้านายหยุดงานให้เมือบ้าน เมือเหยียบดินถิ่นอีสาน เพิ่มแรงฝัน เติมแรงใจ พี่น้องไทบ้าน ต้อนรับขับขานพอได้สุขใจ ผู้สาวบ้านนาลากรุงเมืองใหญ่ สิได้กลับไป กราบดิน จากเมืองเกิด ถิ่นกันดารอีสานบ้านป่า มาเฮ็ดงานสู้จนเมื่อยล้า เหมือนเรียนวิชาปลดหนี้สิน เหนื่อยท้อก็ทน พอให้คนทางบ้านมีกิน สาวบ้านนามาจากดิน ใจยังถวิลคำที่แม่บอกว่า * ประหยัดใช้เอาเด้อ เงินทองที่เจ้าหาได้ เก็บไว้หลายหลาย บ่ต้องส่งให้แม่พ่อดอกหล้า แนวใด๋อยากกินกะกิน เบิ่งแงงเจ้าของบ่ต้องห่วงหา แม่กับพ่ออยู่ได้เด้อหล้า คือคำห่วงหาแม่สั่งลูกสาว ** สิ้นเทศกาล กะพอได้มีแฮงไปสู้ต่อ ได้อ้อมกอดพ่อกันท้อ จำฮอยกันแม่ไว้กันเหงา ลูกไปก่อนเด้อ หัวใจเอิ้นสั่งบ้านเฮา น้ำตาย้อย คิดนำแล้วเหงา ลาเด้อบ้านเฮา จังพ้อกันใหม่ ( ซ้ำ * , ** )