คนล้มอย่าข้าม

โบราณนานนมเขาว่าไม้ล้มพอข้ามไปได้ ถึงว่าเป็นอย่างไรไม้ไม่อาจฟื้นยืนต้น แต่ว่าคนล้มไม่งามขอห้ามอย่าข้ามตัวตน เซแล้วอย่าซ้ำเวียนวน เหยียบย่ำเสียจนจมไป อันคำนิพนธ์ขององค์พระล้นเกล้าเจ้าท่านว่า อันว่าความเมตตานั้นหาบังคับได้ไม่ ยอมหลั่งมาเองครื้นเครงดั่งฝนอันชื่นชูใจ จากฟ้าและสุราลัย สู่พื้นผไทผาหล่นพรมรัว * โลกเราทุกวัน ไม่มีอะไรสำคัญ ล้วนแต่ความฝันยวนยั่ว โลกเลี้ยงคนชั่ว คนดีโลกลืมจนทั่ว ก่อร่างสร้างตัวกันไป ** คงมีวันคืนเขาต้องพลิกฟื้นยืนตนขึ้นมา อันโชควาสนาล้วนหาตราวัด.. มิได้ เกิดมาทุกคนแม้นจนเจ็บช้ำคงจำในใจ คนล้มใช่ล้มตายไป คงลุกปลุกใจขึ้นมายืนตัว ( ซ้ำ * , ** )