คนล้มอย่าข้าม สมยศ ทัศนพันธ์

โบราณนานนมAmเขาว่าไม้ล้มGพอข้ามไปได้C

ถึงGว่าเป็นอย่างไรไม้ไม่อาจฟื้นAmยืนต้นE7

แต่ว่าคนล้มAmไม่งามขอห้ามCอย่าข้ามตัวตนG

เซแล้วอย่าซ้ำเวียนวนC เหยียบย่ำเสียจนDmจมไปE7

อันคำนิพนธ์Amขององค์พระล้นGเกล้าเจ้าท่านว่าC

อันGว่าความเมตตาCนั้นหาบังคับAmได้ไม่Em

ยอมหลั่งมาเองAmครื้นเครงดั่งฝนGอันชื่นชูใจDm

จากฟ้าGและสุราลัยC สู่พื้นผไทผGาหล่นพรมรัวC

* โลกFเราทุกวันG ไม่มีอะไรสำคัญ

ล้วนแต่ความฝันยวนยั่วC

โลกAmเลี้ยงคนชั่วE7 คนดีโลกลืมจนทั่วAm

ก่อร่างสร้างตัวDmกันไปG

** คงมีวันคืนAmเขาต้องพลิกฟื้นGยืนตนขึ้นมาC

อันGโชควาสนาCล้วนหาตราวัดAm.. มิได้Em

เกิดมาทุกAmคนแม้นจนเจ็บช้ำคงจำในใจG

คนล้มใช่ล้มตายไปCคงลุกปลุกใจขึ้GนมายืนตัวC

( ซ้ำ * , ** )