ข้าวก้นบาตร

ไปบ่กลับแล้วใจ ยื้อไว้กะบ่อยู่ เมื่อเจ้าควงเขาเคียงคู่ เหยียบซ้ำหัวใจอ้าย ตั้งฮับความเจ็บบ่ทัน ส่ำไม้จันทร์ฟาดกลางหัวใจ เอาพุทโธฮับความแพ้พ่าย แต่น้ำตาอ้าย แฮงไหลกว่าเก่า โอ้ย โอ้ย.. เบิ่งเจ้ากับเขาบาดย่าง ส่างแตกต่างตอนเฮาฮักกัน ฮักกับเขาคนนั้น คือสิดีกว่าอ้ายละเนาะ เบิ่งสภาพเจ้าของ ยังอาศัยข้าวก้นบาตรหลวงพ่อ อ้ายเข้าใจยอมฮันสุข้อ ทุกเหตุผล.. ที่เจ้าไป.. โฮ.. โฮ.. โฮ้.. อย่าเอาแก้มใสๆ มาเปื้อนขี้ดิน เหมือนสาบคนผู้ฮ้าย วาสนาบุญอ้ายบ่หลายสิได้บายศรี ฟ้าวไปกินพาคำ เป็นของเพิ่นสาเด้อคนดี อ้ายมันบุญบ่มี สิได้โจมแขนท้าวก่ายแขนนาง * ฮักเจ้าหลายๆ แต่บุญอ้ายน้อย เลยถืกสอยกลายเป็นแฟนเพิ่น ไปฮักเขาสาแก้มเปิ่นเวิ่นให้ลืมฮักเฮา ให้ความเจ็บ.. จงมีแก่อ้าย มือป้อนไข่ ให้มีสุขแก่เจ้า วาสนาอ้ายบ่สมดาว เฮาบ่สมกัน โผดหัวใจอ้ายสา เอาวัดป่าหม่องเฮ็ดใจ ควมฮู้บ่หลาย ยังหาวิธีให้ลืมเจ้า ตั้งใจฟังคำเทศนา เพิ่นเกิดมาบ่แม่นของเฮา ให้ฟังควมหลวงพ่อเพิ่นเว้า แล้วตัดใจสา.. อย่าเอาแก้มใสๆ มาเปื้อนขี้ดิน เหมือนสาบคนผู้ฮ่าย วาสนาบุญอ้ายบ่หลายสิได้บายศรี ฟ้าวไปกินพาคำเป็นของเพิ่นสาเด้อคนดี อ้ายมันบุญบ่มี สิไดโจมแขนท้าวก่ายแขนนาง * ฮักเจ้าหลายๆ แต่บุญอ้ายน้อย เลยถืกสอยกลายเป็นแฟนเพิ่น ไปฮักเขาสาแก้มเปิ่นเวิ่นให้ลืมฮักเฮา ให้ความเจ็บ.. จงมีแก่อ้าย มือป้อนไข่ ให้มีสุขแก่เจ้า วาสนาอ้ายบ่สมดาว เฮาบ่สมกัน ให้ความเจ็บ.. จงมี.. แก่อ้าย มือป้อนไข่ ให้มีสุขสาเจ้า วาสนาอ้ายบ่สมดาว เฮาบ่สมกัน วาสนาอ้ายบ่เถิงดาว.. บุญเฮาบ่สมกัน