ข้ามันลูกทุ่ง

ข้ามันลูกทุ่ง ข้านอนมุ้ง สี่สาย ผูกด้วยเชือกจูงควาย เอนกายแล้วสิ้นลำเค็ญ ไม่ต้องสนใจ มาดัดนิสัยข้าดอกบานเย็น ข้ามันลูกทุ่งเอ็งก็คงเห็น ข้าเป็นแค่คนชาวนา ถ้าเอ็งมองข้า ว่าหัวข้าล้า.. สมัย สุดที่เอ็งทนได้ ตามใจเอ็งเถิดแก้วตา จะเปิ่นหรือเชย ข้าก็ยังเคยมุ้งแบบของข้า เอ็งอยากจะรักข้าก็ไม่ว่า เอ็งจะเกลียดข้า ไม่ว่าสักน้อย ไอ้หนุ่มบางไหน มันใส่กางเกงหุ่นสวย ถ้าเอ็งชังกางเกงขาก๊วย คนสวยไม่ต้องมาคอย ถ้าเจ้าบานเย็น คิดไปเด่นในกรุงเลิศลอย อยากจะทิ้งข้าให้เศร้าหงอย ข้าจะไม่คอยขวางตา ข้ามันลูกทุ่ง ข้านอนมุ้ง สี่หู ข้าพูดเอ็ง มึงกู ฟังดูก็ตรงหนักหนา ข้าชอบไทยเดิม ข้าส่งข้าเสริมคำพูดบ้านข้า ข้าแต่งกับเอ็ง เอ็งเป็นของข้า ใครเรียกภรรยาแต่ข้าเรียกเมีย มันคนบ้านใด คือใส่กางเกงหุ่นสวย เฮ็ดให้เจ้าซัง กางเกงขาก๊วย เขารวยอ้ายมีแต่ใจ ถ้าเจ้าสิลืม บ่อยากให้เจ้าคึดหลาย ถิ่มอ้ายเลยให้อ้ายเสียใจ คงบ่ถึงตายดอกหนา.. อ้ายมันลุกทุ่ง อ้ายนอนมุ้ง สี่หู อ้ายเว่าเอ็งมึงกู ฟังดูแล้วตรงหนักหนา อ้ายมักลำเพลิน อ้ายย่องอ้ายเหยินคำเว่าบ้านนา แต่งงานกันแล้วเจ้าคือขวัญตา ไผเอิ้นภรรยา แต่อ้ายเอิ้นเมีย ใครเรียกภรรยา.. แต่อ้ายเอิ้นเมีย