//
ตอนเจ้าสิไป คืออ้ายสิขาดใจตายกับหม่อง เพราะส่วนหนึ่งของชีวิต อ้ายได้อุทิศให้กับน้อง.. เจ้ายังจำได้บ้อ มื้อแรกที่เฮาได้พบกัน จำได้บ้อหม่องที่เคย ไปเที่ยวนำกัน.. หืม.. ไปเบิ่งตะเว็นในยามมันตกดิน เจ้านั้นคงสิลืม แต่อ้ายยังจำได้ขึ้นใจ ต้องยอมรับว่าในมื้อนี้ เจ้านั้นสิจากไกล กับคนอื่น อยากสิบืนยื้อเจ้าเอาไว้ สุดท้ายกะไปเพราะเจ้าเบิดใจแล้ว.. * ตอนเจ้าสิไป คืออ้ายสิขาดใจตายกับหม่อง เพราะส่วนหนึ่งของชีวิต อ้ายได้อุทิศให้กับน้อง.. บักสมองของอ้ายมันยากสิลืม แห่งเฮ็ดใจกะแห่งเจ็บตื่ม มันยากสิลืมผู้สาวเก่า อ้ายฮักสิตายแต่น้อง กะไปกับเขา.. โอ้ว.. ไสว่าสิฮักกันจนเฒ่า เจ้าส่างมาลืมกันง่ายแท้ อ้ายนั้นผิดอีหยัง บ่เว้าให้ฟังแหน่จักหน่อย อยากฮู้ว่าเจ้านั้นหลอย ไปพ้อกันแต่ยาม.. ได๋ มันเจ็บสะท้านไปเบิดทั้งหัวใจ บ่ตายมื้อนี้กะโพดแล้ว * ตอนเจ้าสิไป คืออ้ายสิขาดใจตายกับหม่อง เพราะส่วนหนึ่งของชีวิต อ้ายได้อุทิศให้กับน้อง.. บักสมองของอ้ายมันยากสิลืม แห่งเฮ็ดใจกะแห่งเจ็บตื่ม มันยากสิลืมผู้สาวเก่า อ้ายฮักสิตายแต่น้อง กะไปกับเขา.. โอ้ว.. ไสว่าสิฮักกันจนเฒ่า เจ้าส่างมาลืมกันง่ายแท้ * ตอนเจ้าสิไป คืออ้ายสิขาดใจตายกับหม่อง เพราะส่วนหนึ่งของชีวิต อ้ายได้อุทิศให้กับน้อง.. บักสมองของอ้ายมันยากสิลืม แห่งเฮ็ดใจกะแห่งเจ็บตื่ม มันยากสิลืมผู้สาวเก่า อ้ายฮักสิตายแต่น้อง กะไปกับเขา.. โอ้ว.. ไสว่าสิฮักกันจนเฒ่า เจ้าส่างมาลืมกันง่ายแท้.. ไสว่าสิฮักกันจนเฒ่า เจ้าส่างมาลืม.. ง่ายแท้
