ขอให้ความเสียใจฉันหายไปกับฝน

เมื่อเสียงของฝนซาไป น้ำตาข้างในนั้นคงเปียกปอนหัวใจ คงมีแค่เราที่กอดตัวเราเอาไว้ ปลอบหัวใจว่าต่อไป จะไม่ผิดหวัง ความเหงายังแข็งในใจ ทำไมฝนไปแต่ความเศร้าไม่เคยจาง แต่กลิ่นของเธอที่ยังคงหอมแต่อ้างว้าง หัวใจเปราะบางจะวันไหน ก็ไม่สมหวัง แม้ให้ใจแค่ไหน เขาคงไม่ยอมให้ หัวใจ.. ใจของเขา ต้องกอดกับความเหงา หัวใจที่เหี่ยวเฉา ทุกฤดูกาล * ขอกอดความสมหวัง บ้างได้ไหม ต้องโอบกอดความเหงาอีกนานแค่ไหน ทำไมความผิดหวัง มันจะต้องเลือกฉัน เสมอไป แกล้งทำเป็นเข้มแข็ง ต่อไม่ไหว ที่เห็นเวลายิ้มจริงๆ ร้องไห้ ขอให้ฝนบนฟ้า ช่วยนำลมพัดพา ความเสียใจ.. ของฉันไปกับฝน กลิ่นฝนที่ลอย โชยไป ในคืนหัวใจที่ช้ำน้ำตาข้างใน ทำฉันย้อนไปในตอนที่เธออยู่ข้างกาย นิทานมากมาย ที่ไม่เคยได้จบสมหวัง มีหนึ่งนิทานดีๆ ดอกไม้ราตรีที่แอบหลงรักดวงจันทร์ เมื่อจูบที่หลงรักใครต้องเจ็บทุกครั้ง กอดความผิดหวังแบบนี้ ไปอีกเมื่อไหร่ แม้ให้ใจแค่ไหน เขาคงไม่ยอมให้ หัวใจ.. ใจของเขา ต้องกอดกับความเหงา หัวใจที่เหี่ยวเฉา ทุกฤดูกาล * ขอกอดความสมหวัง บ้างได้ไหม ต้องโอบกอดความเหงาอีกนานแค่ไหน ทำไมความผิดหวัง มันจะต้องเลือกฉัน เสมอไป แกล้งทำเป็นเข้มแข็ง ต่อไม่ไหว ที่เห็นเวลายิ้มจริงๆ ร้องไห้ ขอให้ฝนบนฟ้า ช่วยนำลมพัดพา ความเสียใจ.. ของฉันไปกับฝน แกล้งทำเป็นเข้มแข็งต่อไม่ไหว ที่เห็นเวลายิ้มจริงๆ ร้องไห้ ขอให้ฝนบนฟ้า ช่วยนำลมพัดพา ความเสียใจ.. ของฉันไปกับฝน..