ขอโทษที่ขอโทษ

นี่ฉันทำอะไรลงไปอีกแล้ว ชอบทำให้เธอไม่พอใจอีกแล้ว ขอโทษเธอไปแล้วไม่รู้กี่ครั้ง เหมือนว่าฉันขอโทษเธอไปงั้นๆ จบเรื่องนั้นก็มาเรื่องนี้อีกแล้ว มีบทเรียนให้จำไม่รู้กี่ครั้ง รู้ว่าเธอไม่ชอบก็ยังเจอเธอ เรื่องเดิมๆ ก็ยังทำผิดซ้ำๆ ฉันนั้นไม่เคย ต้องการจะทำให้เธอนั้นเสียใจ ถ้าฉันพูดแล้วทำไม่ได้มันก็เท่านั้น มันคงไม่สามารถห้ามอะไร * ฉัน.. ขอโทษ ที่พูดว่าขอโทษอีกแล้ว.. คำเดิมซ้ำๆ เวลาที่เธอเสียใจ เธอคงเบื่อแล้วใช่ไหมกับคำนั้น ขอ..โทษ.. ที่คอยให้ยกโทษอีกครั้ง.. ฉันสำนึกแล้ว ฉันกำลังพยายาม อย่าพึ่งหมดหวังกับตัวฉันเลยคนดี ตอนที่ฉันรับสายของเธอไม่ทัน ตอนนั้นฉันนั้นน่าจะโทรกลับ หากบ้างครั้งที่ฉันลืมวันสำคัญ ไม่ได้แปล ว่าเธอนั้นไม่ สำคัญ ถ้าฉันนึกถึงใจของเธอมากพอ ฉันคงไม่พูดคำไม่ดีแบบนั้น แต่เข้าใจตอนที่สายไป มันคงไม่สามารถอ้างอะไร * ฉัน.. ขอโทษ ที่พูดว่าขอโทษอีกแล้ว.. คำเดิมซ้ำๆ เวลาที่เธอเสียใจ เธอคงเบื่อแล้วใช่ไหมกับคำนั้น ขอ..โทษ.. ที่คอยให้ยกโทษอีกครั้ง.. ฉันสำนึกแล้ว ฉันกำลังพยายาม อย่าพึ่งหมดหวังกับตัวฉันเลยได้ไหม ฉันรู้ว่าทำให้เธอผิดหวังเท่าไหร่ แต่ฉันหาคำที่ใช้ทดแทน ความรู้สึกรู้สึกผิดไม่ได้ นอกจากคำว่าขอโทษ คำนี้.. * ฉัน.. ขอโทษ ที่พูดว่าขอโทษอีกแล้ว.. คำเดิมซ้ำๆ เวลาที่เธอเสียใจ เธอคงเบื่อแล้วใช่ไหมกับคำนั้น ขอ.. โทษ.. ที่คอยให้ยกโทษอีกครั้ง.. ฉันสำนึกแล้ว ฉันกำลังพยายาม อย่าพึ่งหมดหวังกับตัวฉันเลยได้ไหม.. (ฉันขอโทษที่ทำเธอผิดหวัง) ได้ไหม.. (ฉันขอโทษที่ทำให้เสียใจ) ได้ไหม.. (ขอให้เธอช่วยยกโทษได้ไหม) เธอคงเบื่อแล้วใช่ไหมกับคำนั้น (ฉันขอโทษที่ทำเธอผิดหวัง) (ฉันขอโทษที่ทำให้เสียใจ) (ขอให้เธอช่วยยกโทษได้ไหม) อย่าพึ่งหมดหวังกับตัวฉันเลยคนดี