กินข้าวบ่ลำ กลืนน้ำบ่ลง

* กินข้าวก็ บ่ลำ กลืนน้ำก็ บ่ลง คอแห้งเหือดเป็นผง กลืนลง เหมือนเม็ดกรวดเม็ดทราย คำฮักและคิดถึง ยังซึ้งซ่านทรวงใน คุณบอกฮักจริงใจ๋ แล้วใยด่วนตัดสัมพันธ์ น้ำน่าน.. ปิง วัง ยังบ่แห้งบ่เหือดฉันใด คุณจากฮัก ฮักข้าเจ้าไป จนตายฉันนั่น คุณ อู้ จ้าดม่วน แล้วใยมาด่วนลืมกั๋น ข้าเจ้ายังจ๋ำมั่น เฮ่งนับทั้งวันก่อนเก่า คุณอู้เล่นบ่ดาย หรือว่าหน่ายแล้วเจ้า จึงทิ้งฮื้อข้าเจ้า กินข้าวกลืนน้ำบ่ลง ( ซ้ำ * , * , * ) Till End