กาลครั้งหนึ่ง

กาลครั้งหนึ่ง การพบใครคนหนึ่งทำให้ฉันสุขใจ กาลครั้งหนึ่ง ชีวิตเลือกเส้นทางให้เรามีอันต้องไกล กาลครั้งหนึ่ง ในช่วงชีวิตหนึ่ง ฉันเคยโดนบ่น ไม่เว้นในแต่ละวัน มันก็มีบ้างที่ฉันแอบรำคาญ มันเลยพาลให้ฉันต่อปากต่อคำ ฉันหน้าหงิกหน้างอ เวลาไม่ได้ดั่งใจ พออยากได้อะไรฉันก็แบมือขอมัน ไม่ว่าจะขอสิ่งใด เขามักจะบ่นให้เบื่อ ฉันมักจะมองข้ามเหงื่อที่อยุ่บนหน้าเขาทุกวัน เขาบ่นเป็นประจำว่าอยากให้เรียนสูง ๆ ทำงานดี ๆ เขาอยากจะเห็นภาพนั้น เพราะเขาหาเช้ากินค่ำ ส่งเสียควายตัวนี้ ใช้เรี่ยวแรงที่มีเพื่อสิ่งที่เขาวาดฝัน แต่ฉันดันเป็นไม่ได้ในสิ่งที่เขาคาดหวัง ไม่มีใบปริญญามาให้เเขวนข้างผนัง เเม้ลำบากยากเย็น แต่ซักวันหนึ่งฉันเอง จะเอาความสำเร็จเอามาฝากฝัง เรื่องราวของฉัน เดินต่อไป จากตรงนั้น ไกลสุดไกล เหมือนจะไกลจนลืมว่าเคยเกิด สิ่งเหล่านี้ แต่ในวันที่ฝน ร่วงจากฟ้า วันที่มองหา ใครก็ไม่มี วินาทีนั้นจะมีบางอย่างที่สำคัญ เกิดในใจฉัน ในวันที่โคตรเหนื่อยโคตรจะเดียว มักจะมีคนโทรมาถามว่าฉันเป็นไงบ้าง (…) ที่แสนจะธรรมดาที่ฉันมักจะมองข้าม วันนี้มันมีความหมายมาก แค่ประโยคสั้น ๆ ที่บอกให้ฉันสู้ ๆ น้ำตาที่กลั้นอยู่มันก็ไหลพราก ทำอะไรอยู่ กินข้าวหรือยังลูก (…) บอกไม่ไหวก็ให้กลับบ้าน ราวกับว่าสิ่งนี้ที่มีค่าอยู่ตรงหน้า แต่ฉันกลับบอกไม่เห็นมัน นิทานเรื่องนี้มันสอนให้ได้รู้ว่า ความคิดถึงจะมีค่าก็ต่อเมื่อเราไม่เห็นกัน พ่อเป็นห่วงดั่งดวงใจ รอลูกชายส่งข่าว ถ้าเหนื่อยล้าแล้ว ไมยราพ ก็ขอให้กลับบ้านเรา กาลครั้งนั้นยังอบอุ่นในใจ ยังคงยืนส่งยิ้มให้กำลังใจ อยู่ในความทรงจำ หากชีวิตนี้เร็วดั่งความฝัน กาลครั้งหนึ่ง สักวันนึงเราคงได้พบกัน