กระถินคืนถิ่น (ກະຖິນຄືນຖິ່ນ)

ลมเอ๋ยลม.. ลมหนาวพัดฮวงข้าว ลมเหนือพัดมาเบา ๆ แต่ความเหงาเข้าเต็มห้องใจ จากนามาเกือบสองปี อยู่ราชธานีเมืองไทย แดนดินถิ่นสตอผักใหญ่ แต่หัวใจยังห่วงหาบ้านเฮา ลมวอยวอย.. ใจล่องลอยว้าเหว่ คิดฮอด บ้านเฮาแท้เด้ คิดเด้ คิดฮอด ผู้บ่าว จากกันวันออกพรรษา สัญญาว่าสิคืนบ้านเฮา ไปนั่งเบิ่ง บุญซ่วงเฮือหม่องเก่า หม่องสองเฮา นัดกันหมั้นหมาย คำ อ้ายสั่ง.. ยังดังก้องอยู่ วอน วอน.. วอน.. วอน.. วอน วอน.. หัวใจเซิ่ง ห่วงหาอาวอน ยามนอนก็กอดหมอนแทนอ้าย บ่เคยลืมหมากกระถิน เถิงกิน สะตอผักใหญ่ ยามกิน หมากสะตอเทื่อใด ก็คิดใส่หมากกระถินบ้านเฮา คนเอ้ยคน คนหูเบาเอาง่าย สั่งให้รอ คงบ่ถึงตาย สิโวยวาย หยังเด้ผู้บ่าว อดใจรออิกจักปี เถิงปีนี้ นัดกันแล้วฟาวล์ ปีสิมาจึงพ้อกันน้อเฮา น้องสิต่าว คืน ถิ่น.. กระถิน คำ อ้ายสั่ง.. ยังดังก้องอยู่ วอน วอน.. วอน.. วอน.. วอน วอน.. หัวใจเซิ่ง ห่วงหาอาวอน ยามนอนก็กอดหมอนแทนอ้าย บ่เคยลืมหมากกระถิน เถิงกิน สะตอผักใหญ่ ยามกิน หมากสะตอเทื่อใด ก็คิดใส่หมากกระถินบ้านเฮา คนเอ้ยคน คนหูเบาเอาง่าย สั่งให้รอ คงบ่ถึงตาย สิโวยวาย หยังเด้ผู้บ่าว อดใจรออิกจักปี เถิงปีนี้ นัดกันแล้วฟาวล์ ปีสิมาจึงพ้อกันน้อเฮา น้องสิต่าว คืน ถิ่น.. กระถิน