กระดาษหน้าสุดท้าย x 2T FLOW - SARAN

กระดาษหน้าสุดท้าย ฉันเว้นเอาไว้ เพื่อเขียนเพลงนี้เพื่อเธอ แต่เหตุไฉน คนในบทเพลง ไม่อยู่ด้วยกัน ให้ไปทั้งร้อยแต่เธอไม่รู้ ช่างน่าสงสาร ไม่.. รัก.. ยัง.. ทำร้าย.. อีก เธอ.. คิดทบทวนอยู่ทุกคืนวัน ว่าเธอนั้นรักฉันจริงรึป่าว ทุกๆ วันฉันพยายาม จะทำให้เธอไม่มองข้ามฉัน หรือความจริงฉันต้องยอมแพ้ ให้คนที่ยืนข้างเธอคือเขา ไอคนอย่างเรามันไม่เอาไหน ต้องทำยังไง ไหนเธอช่วยลองบอกที ยังจำไอวันเก่าๆ ของเราได้ไหม ยังหวังว่าตัวเธอนั้นจะยังไม่ลืมกัน คืน.. สุด.. ท้าย.. ของเรา จาก กันไป ก่อนจะจาก เธอไม่ต้องมากล่อมประสาท ก่อนเขียนเรื่องเธอผมคงต้องต่อกระดาษ บอกเธอไปแม่งก็เหมือนบอกอากาศ ทำไมความรู้สึกแม่งปัญญาอ่อนสัสๆ มันใกล้ถึงบทจะดี เธอเหมือนเนื้อเขียวสดขจี ตอนนี้ใช้วันเวลาหมดจะปี เพื่อต้องการสิ่งเดียวคือคำว่าบทกวี ในตอนที่มอบ เพื่อจะเอาให้ตัวเธอที่ชอบ แต่ว่ามันทำไมกันต้องเป็นผมที่ต้อง นอนกอดกล้อง พร้อมกับน้ำตาที่ล่อง เมื่อเห็นภาพของเธอ มาพร้อมน้ำตาที่ซ่อน ผมเอาลงที่บ้อง ยินดีด้วยที่เธอได้ไปที่ชอบ ไม่ต้องระแวงนี่ผมเองที่จ้อง ก็ตอนที่คุณหัวใจพัง แม่งก็เป็นผมที่ซ่อม ถ้าเธอกลับมาที่ห้อง อย่าลืมไปดูใต้เตียง (หล่ะ) หลายๆ อย่างเธอคงจะจำได้เอง ความรู้สึกไม่เอน ความทรงจำไม่เอียง ใช่เธอมันรักใครไม่เป็น ตอนนี้น้ำตาหยดเป็นกลอง ปากร่ายร้องไปเป็นบทเป็นกลอน ไม่ได้เหมือนซีรี่ย์ที่มันจบเป็นตอน แต่ชีวิตจริงบุหรี่กูหมดเป็นซอง เมื่อเธอยืนได้ แล้วมือเธอไม่ต้องเกาะผม เธอเจอคนที่เหมาะสม คนที่เพรียบพร้อมและเค้าก็มาก่อนผม เธอควรจะไปกอดเค้า เธอไม่ต้องมากอดผม ให้มันเป็นหน้าสุดท้ายที่ผมเว้นไว้ เหมือนกับเรื่องของเราที่ถูกเว้นวรรค ถ้ามันเป็นผมจะยกเว้นมั้ย ทำไมเป็นมันเธอถึงเว้นวะ ผมเข้าใจแล้วไม่ต้องเค้นนัก น้ำตาของเธอผมรอเช็ดนะ ผ่านไปไม่นาน มันก็ยังไม่ได้การ ความรู้สึกของเมื่อวานมันก็เละละ วันนี้ผมต้องเช็ดซับ กระดาษหน้าสุดท้ายไม่ให้เละนัก กระดาษหน้าสุดท้าย ฉันเว้นเอาไว้ เพื่อเขียนเพลงนี้เพื่อเธอ แต่เหตุไฉน คนในบทเพลง ไม่อยู่ด้วยกัน ให้ไปทั้งร้อยแต่เธอไม่รู้ ช่างน่าสงสาร ไม่.. รัก.. ยัง.. ทำร้าย.. อีก เธอ..